Bigoreksja czy inaczej dysmorfia mięśniowa to zaburzenie psychiczne polegające na nieprawidłowym postrzeganiu własnego ciała. Osoba chora ma nieustanne poczucie niezadowolenia ze swojej muskulatury i potrzebę zwiększania masy mięśniowej. Według szacunków problem ten dotyka około 10% mężczyzn trenujących intensywnie kulturystykę. Wiąże się z obsesją na punkcie własnego ciała i wyglądu, brakiem satysfakcji z efektów ćwiczeń, a także brakiem wyczucia momentu, w którym należy przestać. Ofiarami tego zaburzenia często stają się osoby, które wcześniej miały problem z nadwagą bądź wątłą posturą, przez które to borykały się z brakiem akceptacji społecznej czy niskim poczuciem wartości.  Dysmorfia mięśniowa może też być przejawem próby by uciec od stresu, problemów w relacjach z najbliższymi czy pracy, daje względne poczucie siły i wyższości. Jeden ze znanych psychiatrów opisał bigoreksję jako „zespół natręctw myśli krążących wokół sylwetki i skoncentrowaniem trybu życia na coraz dłuższych treningach i dopasowywaniu pracy, życia rodzinnego i prywatnego do planu diety i ćwiczeń fizycznych”. Nieustanne niezadowolenie z efektów ćwiczeń może doprowadzić do sięgania po wspomagacze – sterydy anaboliczno-androgenne, których zażywanie bez nadzoru specjalisty może wyrządzić wiele szkód w organizmie jak zaburzenia rytmu serca, zaburzenia potencji, niewydolność nerek i wątroby, utrata włosów, wybuchy agresji czy stany depresyjne.

Przykładowe kryteria rozpoznawcze zaburzenia to:

  • Zaabsorbowanie myślami o wyglądzie i ćwiczeniach
  • Obsesyjne stosowanie wymagających diet i spędzanie wielu godzin w siłowni
  • Nieustanny brak satysfakcji ze swojej sylwetki skutkujący unikaniem sytuacji, w których trzeba ją pokazać
  • Podporządkowanie życia pod treningi
  • Częste ocenianie swojego ciała (porównywanie do kulturystów, pilnowanie wymiarów)
  • Kontynuacja diety i treningów nawet w sytuacji gdy odbija się to na życiu i zdrowiu

Należy pamiętać, że bigoreksja to bardzo poważne zaburzenie psychiczne, które wymaga odpowiedniej pomocy specjalistycznej. Leczenie w tym przypadku opiera się na psychoterapii behawioralnej oraz psychodynamicznej, a w poważniejszych sytuacjach może być wsparte farmakologicznie.

Leave a reply

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *